Mijn mond viel open. Onze nieuwe voorzitter van de BOVAG zat zondagochtend bij WNL. Haar verhaal? “Nee, een accijnskorting hoeft niet hoor. Nee, geef maar gerichte steun. Want een accijnskorting van 10 cent kost de overheid zo maar een miljard euro, en dat kan niet in deze tijd!”

Voor wie zijn we?

Pardon? Namens wie praten wij hier eigenlijk? Voor de overheid, of voor rijdend Nederland, die elke meevaller kan gebruiken? Je zult maar BOVAG-lid zijn met een tankstation in de grensstreek, terwijl jouw voorzitter dit zegt omdat het geld voor de overheid belangrijker is dan het voortbestaan van jouw bedrijf en de belangen van jouw klanten. Want het verschil is toch te groot vindt de Bovag blijkbaar, dus geven we op.

Het zou de BOVAG en ons helemaal niet moeten interesseren of een accijnskorting een miljard kost, en al helemaal niet hoe de overheid dat zou moeten betalen. Erger nog: ik hoor geen enkele journalist vragen: “Maar wacht eens even, profiteert de overheid met die hoge brandstofprijzen niet juist extra van hogere accijnsinkomsten en extra btw-inkomsten? Hoezo kost een tijdelijke accijnskorting dan een miljard? Omdat is afgesproken dat meevallers in een ander potje terechtkomen, en dat een ‘korting’ ergens anders van betaald moet worden? Daarom laten we de automobilist gewoon zitten, terwijl in  vrijwel alle landen om ons heen wel een helpende hand wordt toegereikt?

Ik begrijp het niet!

Werkelijk, ik begrijp er helemaal niets van. Hoe mak we zijn geworden, hoe slecht we zijn in lobbyen, en dat we als BOVAG tegenwoordig vooral een gesprekspartner willen zijn voor een overheid die keer op keer onbetrouwbaar blijkt. Waarom staan we niet gewoon ergens voor, en blijven we daarvoor staan, ook als de overheid ons daarin geen gelijk geeft? Want wat heeft die lobby ons de afgelopen jaren eigenlijk opgeleverd? In elk geval geen consistent beleid, geen duidelijke visie op mobiliteit en belastingen, behalve dat het altijd meer moet zijn.

Ik ben er duidelijk over: de overheid moet zelf bezuinigen en keuzes durven maken, in plaats van alleen meevallers te accepteren en de zogenaamde tegenvaller, zoals die accijnsverlaging van slechts 10 cent, als een enorme en onoverkomelijke hindernis weg te zetten. En dat doen ze ook nog eens op zo’n manier dat zelfs onze branchevereniging niet voor die verlaging wil vechten. Het is te belachelijk voor woorden.